BAŞBUĞ'UN ARDINDAN
22/3/2007
Bu şiirin ilk iki kıtasını 1997 yılında başbuğun vefatını öğrendiğim gece Çanakkale Lapseki’ deki öğrenci evinde yazmıştım. Devamını ise Ankara’daki cenaze töreni dönüşü otobüste karaladığım bir kağıttan 1 yıl sonra bulmuştum. Kendimce dilim döndüğünce duygularımı dile getirmeye çalışmıştım. Haşa huzurdan şairlik gibi bir niyetimiz yoktur.
BAŞBUĞA AĞIT
Dört Nisan Doksan yedi;
Aldığım bu haber yüreğimi yakıyor.
Başbuğ’um uçmağa varmış,
Bize ordan bakıyor.
Benim canım yanıyor damarlarım kuruyor;
Herkes kendi zevkinde hepsi hayal kuruyor.
Spikerin sözleri taa beynime vuruyor;
Başbuğ Türkeş bu gece yumdu gözünü diyor.
04 NİSAN 1997
Tabutu bayrağa sarılı Başbuğ Türkeş’i;
Yürekten ağlıyor gören her kişi.
Beş milyon insan sanki bir kişi,
Ardından tüm Türkler kara bağlıyor.
Bir başka hüzünlü bugün Ankara;
Bir başka bugünkü bu büyük hüzün
Hiçbiri gülmüyor beş milyon yüzün
Kar yağmış kararmış bugün gökyüzün
Ardından milyonca BOZKURT ağlıyor.
Gördün mü hiç böyle hüzün Ankara
O şimdi Oğuz,Fatih,Alparslan ile
Başbuğ öldü demek gelmiyor dile
Şu kalabalığı bir görün hele
Ardından Türkmen,Tatar,Kazak ağlıyor.
Başbuğ’um koynunda senin Ankara.
Bu gururla sende övün Ankara.
Önderreis
|